Ĉi-foje unue ni lernis pri “ek”, kaj instruistino T petis nin ke bonvolu skribi frazon per “eki”. Do, mi skribis: “Mi ekis labori”, kaj aliaj kursanoj skribis similajn frazojn kiel mia… SED!! Instruistino T respondis: “Ne! Ne, ne, ne, ne, ne, ne, tute ne… !!”. (Jes, tiam ŝi skribis treege multajn “ne”.)
Ah! Tiam mi rimarkis ke la verbo “eki” signifas “komenciĝi”.
Mi reskribis: “Laboro ekis.”.
Finfine instruistino T diris al mi: “Bone, Bonulo!”.
Kaj ni lernis kaj ekzerciĝis ankaŭ pri “tiel … kiel …”, “pli” kaj “malpli”, “Ju pli … des pli …”, “plej” kaj “malplej”, kaj “kiel eble plej”. Jes, kompreneble ankaŭ mia kunloĝantino U tiel diligente kiel mi. Mi certas ke ju pli ni ambaŭ lernas diligente, des pli ni ambaŭ bone parolas esperante, sed ni ambaŭ estis treege dormema… Do, post la leciono (je la sesa) ni reenlitiĝis kiel eble plej rapide.
